Gouden kak

DE KUNSTENAAR DIE GOUD KON POEPEN

Waarschijnlijk ben je wel bekend met het sprookje ‘Tafeltje dek je, ezeltje strek je en knuppeltje uit de zak’ uit de verzameling van de Gebroeders Grimm. Al is het maar vanwege de plastic goud poepende ezel in de Efteling (zouden er trouwens nooit kinderen geraakt worden door die rondvliegende munten?). Het op onsmakelijke wijze produceren van goud is echter niet enkel mogelijk in sprookjes. De Italiaanse kunstenaar Piero Manzoni (1933-1963) wist namelijk van zijn eigen ontlasting een gouden handeltje te maken!

Piero Manzoni, 'Merda d'artista nr. 80', 1961, tinnen blok met 30gr.  gedroogde inhoud, 48 x 65 x 65 mm.

Piero Manzoni, ‘Merda d’artista’, 1961, tinnen blok met 30gr. gedroogde inhoud, 48 x 65 x 65 mm. Foto: Wikimedia Commons.

Merda d’artista

Uiteraard functioneerde Manzoni niet op dezelfde wijze als de ezel uit het sprookje (‘Kunstenaar strek je!’), maar de financiële uitkomst was wel hetzelfde. In 1961 vulde de kunstenaar negentig tinnen blikjes met exact dertig gram aan uitwerpselen. Ieder blikje heeft een etiket met in vier talen (Italiaans, Engels, Frans en Duits) de pakkende tekst: ‘Artist’s Shit, contents 30gr net freshly preserved, produced and tinned in May 1961′.

De blikjes met verse inhoud, werden oorspronkelijk verkocht voor hun eigen gewicht in goud (dat was in 1961 ongeveer $37). En hiermee wist Manzoni zijn ontlasting dus in goud te veranderen. Later bleek kunst echte nog waardevoller dan goud. In 2007 werd namelijk een blikje geveild voor €124,000!

Er gaan trouwens wel geruchten dat de blikjes niet echt gevuld zijn met fecaliën. Mogelijk gebruikte Manzoni gips, maar hierover is men het niet eens. Een kunsthandelaar verklaarde namelijk dat zijn exemplaar een onsmakelijke geur verspreidde (en gips ruik je niet).

Fascinatie met het lichaam

Piero Manzoni, Foto uit 1960 van 'Fiato d'Artista', ballon op houten plank gevuld met adem van de kunstenaar, 35 x 180 x 185 mm. Foto: Wikimedia Commons.

Piero Manzoni, Foto uit 1960 van ‘Fiato d’Artista’, ballon op houten plank gevuld met adem van de kunstenaar, 35 x 180 x 185 mm. Foto: Wikimedia Commons.

Merda d’artista was niet enkel een onsmakelijk statement betreft de kunsthandel (kijk, die gekke kunstbobo’s betalen voor poep!). Het werk past in een reeks andere projecten van Manzoni. Hij was namelijk gefascineerd door het lichaam van de kunstenaar en hetgeen het kon produceren (van kunst tot iets minder smakelijke zaken). Eieren met een vingerafdruk van Manzoni en de ballon met de adem van de kunstenaar (Fiato d’Artista) sluiten aan bij deze denkwijze.

Daarnaast begreep Manzoni dat het commerciële aspect van kunst bijna net zo belangrijk was als het maken zelf. Daarmee bestaat Merda d’artista dus niet alleen uit het blikje (en de daad van het vullen), maar ook uit de commerciële processen nadien. Het verkopen van ontlasting tegen de prijs van goud is eigenlijk de echte kunst, want je moet toegeven dat dit best een knappe prestatie is.

Om te besluiten met de wijze woorden van keizer Vespasianus: ‘Geld stinkt niet’. En dat had Manzoni goed begrepen! (Hoewel ik uit hygiënische overwegingen toch de voorkeur geef aan een goud poepende ezel. Heeft iemand toevallig nog een verwaarloost exemplaar op stal staan?)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s